De homofoob

Na zajęcia z dwiema grupami z Handlu Detalicznego musiałem udać się do innej szkoły, dokąd trzeba było jechać pół godziny pociągiem. Obie grupy miały już lekcje z jednym z moich kolegów i nie było żadnych problemów. Zatem bez uprzedzeń i z czystym umysłem przybyłem na pierwszą lekcję w tej klasie. Ku memu zdziwieniu wyglądali na uprzedzonych wobec mnie. Ich spojrzenia były lekceważące i agresywne, chociaż nie znali mnie osobiście. Nigdy przez coś takiego nie przechodziłem. sprawdziłem, czy wszyscy są i zacząłem lekcję.
- Jesteś homo? - zapytała szybko jedna z dziewcząt.
- Czemu chcesz wiedzieć? - padlo moje kontrpytanie.
- Po prostu. Słyszeliśmy od innych, że jesteś.
- Zaczynamy z angielskim - odparłem.
Niechętnie wzięli się do pracy.
W trakcie rozwiązywania ćwiczeń chodziłem po klasie, żeby zobaczyć, czy nie mają jakichś problemów. Chlopcy z tyłu siedzieli tak blisko ściany, że nie mogłem dalej przejść.
- Chłopcy - powiedziałem przyjaźnie - mogę przejść?
Reakcja - jakbym nic nie powiedział.
- Zrobcie przejście, szybko! - krzyknąłem do najblizszego chłopaka.
Lecz Cobus, blondwłosy chłopak o niebieskich oczach, patrzył na mnie wyzywająco.
W kolejnym tygodniu kosztowało mnie bardzo dużo energii, by po raz kolejny wejść do tej klasy. Spodziewałem się kolejnych problemów i oczywiście były.
Cobus wszedł jako ostatni do klasy i krzyknął:
- Nie chcę mieć lekcji z homo-śmieciem!
- Za drzwi! - wrzasnąłem - I po lekcji chcę z Tobą porozmawiać.
- Eeej, wyluzuj - odparł - Na żartach się nie znasz?
- Wyjdź - powiedziałem.
Wyszedł, ale nie przyszedł do mnie po lekcji.
W kolejnym tygodniu rozmawiałem z nim na szkolnym placyku o jego zachowaniu, podczas gdy jego koledzy stali obok. Cała piątka patrzyła na mnie, jakbym był śmieciem.
- Zachowujcie się normalnie - powiedziałem - inaczej nie bedziecie mile widziani na moich lekcjach. Cobus, ostatnio byłeś nieobecny. Prawdopodobnie nie chcesz przebywać ze mną w klasie. Będziesz się zachowywał normalnie, albo zostaniesz wyproszony.
W trakcie lekcji Cobus krzyknął do ucznia, ktoremu próbowałem coś wytłumaczyć:
- Włóż sobie korek w tyłek! Albo jeszcze lepiej: połknij widelec!
Wszyscy zaczęli się śmiać.
- Cisza! Cobus, za drzwi!
Do jego rodziców wysłano dwa listy w związku z homofobicznym zachowaniem ich syna, ale nie było żadnej reakcji.
W tydzień potem wchodzi Cobus jako ostatni na lekcję; pytam go:
- Cobus, chcesz normalnie uczestniczyć w lekcji, czy też będziesz kontynuował swe zachowanie?
- Ach, cioto, zamknij się.
- To zaszło za daleko - powiedziałem - Nie życzę sobie mieć cię wiecej na lekcji. Twoi rodzice otrzymają zaproszenie na rozmowę. Teraz nie chcę z tobą więcej pracować.
- Jeśli moi rodzice przyjdą - powiedział i wyszedł.
Ku memu zdziwieniu klasa była cicha jak mysz. Każdy w spokoju zajął się pracą. Nawet chłopcy z tyłu zachowywali się normalnie. Uczniowie ośmielili się zadawać pytania. Byłem psychicznie i fizycznie wykończony, ale mój wybuch gniewu i nieobecność Cobusa podziałała dobrze na klasę.
Następnego dnia rozmawiałem z Iris z komisji Seksualnego Zastraszania i Dyskryminacji.
Gdy wszystko jej opowiedziałem, powiedziała:
- Peter, nie możemy nic dla ciebie zrobić. Wiesz, że mozemy interweniować tylko, jeśli nauczyciel zrobi coś wobec ucznia, nie odwrotnie. Chciałabym być obecna podczas rozmowy, ale nie w imieniu komisji.
Chociaż zrozumiałem bardzo dokładnie po co komisja została powołana, bylem zadowolony, że Iris mnie poparła. Cobus i jego ojciec przyszli razem na spotkanie. Wciąż patrzył na mnie lekceważąco.
Gdy jego ojciec wysłuchał całej opowieści, powiedział:
- Bardzo przepraszam; mogę wyjść na chwilę? Muszę się otrząsnąć.
Wyszedł i wrócił po około dwóch minutach.
- Przepraszam za zachowanie mojego syna. Miałem pub i homoseksualiści byli naszymi najlepszymi i najfajnieszymi klientami. Nie ma z nimi żadnych problemów. I teraz muszę przyjąć, że mój syn jest homofobem?
Odwrócił sie do Cobusa i powiedział:
- Teraz pana przeprosisz. Nie zrobisz tego, to zabiorę cię ze szkoły i możesz iść pracować. Nie będę płacił tyle na szkołę, gdy ty obrzydzasz życie swemu nauczycielowi.
Cobus złożyl swoje ’szczere’ przeprosiny i powiedział, że więcej się tak nie zachowa.
Znów wrócił do klasy i zachowywał się normalnie. Przyjaciółmi nigdy nie zostaliśmy, lecz przez cały czas, który tam spędziłem, bylo to do wytrzymania.

Powyższe fragmentum to rozdział De homofoob z książki Petera van Maarena ‘Mijn meester is een homo’, Uitgeverij SWP Amsterdam, 2004.

Książkę mam od wczoraj, dużo jeszcze nie przeczytałem, ale mam wrażenie, że facet strasznie sztywno pisze.